Miejsca 10-1

10. 1917 (2019)

9. Mistrz / The Master (2012)

8. Trzy billboardy za Ebbing, Missouri / Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017)

7. Birdman czyli (Nieoczekiwane pożytki z niewiedzy) / Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (2014)

6. Drive (2011)

5. Wilk z Wall Street / The Wolf of Wall Street (2013)

4. Blade Runner 2049 (2017)

Villeneuve miał bardzo trudne zadanie. Przyszło mu bowiem zmierzyć się z absolutną legendą kina czyli kultowym "Łowcą Androidów" Ridleya Scotta. Dowiódł jednak, że nie bez przyczyny uważany jest za jednego z najciekawszych współczesnych twórców. Nie tylko bowiem wyszedł z tego starcia obronną ręką, ale moim zdaniem udało mu się stworzyć dzieło pod wieloma względami lepsze od pierwowzoru. Warto również wspomnieć o genialnej oprawie wizualnej, za którą odpowiadał Roger Deakins.

Bradesinarus

Największe przeżycie kinowe w życiu. Od pierwszych minut szczęka leżała już na podłodze. Film, który idealnie pokazuje samotność, w pięknych neonowych kolorach, przy akompaniamencie Hansa Zimmera.

Krismeister

Godna kontynuacja, wyszło niebanalnie i lepiej, niżby można się spodziewać. Tylko czemu Zimmer się uparł, żeby co pół godziny atakować gromkim SRRRRUUU!!!?

Cassel

3. Parasite (2019)

Skoro filmem tym zachwycił się podobno sam Tarantino to jak ja mogłem się nie zachwycić. Szalona i dziwaczna jazda bez trzymanki.Film kompletny, który bawi się nie tylko gatunkami, ale również naszymi oczekiwaniami względem rozwoju linii fabularnej.

Bradesinarus

W tym jakże przygnębiającym roku 2020 nic nie wzbudziło u mnie takiej radości jak moment, w którym Jane Fonda stojąc na scenie Dolby Theatre ogłosiła zwycięstwo Koreańczyków w głównej kategorii. Bong Joon-ho stworzył dzieło, w którym coś dla siebie znajdą zarówno koneserzy kina artystycznego, jak i wielbiciele dobrej rozrywki. Komedia tu staje się thrillerem, thriller staje się tu horrorem, z kolei horror staje się tu dramatem, a w tym czasie na widowni mnożą się interpretacje w głowach zafascynowanych widzów. Dla mnie to przede wszystkim opowieść o tym, że status materialny to nie wyznacznik, a kluczem jest ludzki spryt.

Kryst_007

Bong Joon Ho wymyka się gatunkowej klasyfikacji, tworząc fascynujące widowisko. Parasite wciąga egzotycznością ale też broni się warsztatowo na każdym froncie.

Craven

Co za rodzinka, co za historia! Brawurowa, wyrafinowana a klarowna satyra i komediodramat oraz komentarz społeczny w jednym. Nowa jakość filmowa nosi znak KOR.

Cassel

Jak w jednym filmie opowiedzieć o 100 sprawach używając wszystkich gatunków filmowych? Wydawałoby się, że to niemożliwe i konstrukcja skierowana na taki efekt musi się rozlecieć. "Parasite" nie rozlatuje się. Przeciwnie - gatunkowa żonglerka, którą uprawia tutaj Joon-ho Bong wynosi jego film na poziom najwyższy możliwy. Konstrukcja, jaką tutaj zbudował to perfekcja złożona z pozornie niepasujących do siebie elementów. Na poziomie realizacyjnym jest to film absolutny. Największe wrażenie w nim robi na mnie skrajnie perfekcyjny montaż, który z kolejnymi seansami okazuje się lepszy. "Parasite" to film, o którym można pisać książki. I te dotyczące sztuki filmowej, jako takiej, jak i psychologiczne. Z poruszonych wątków najbardziej fascynuje mnie kwestia bycia podległym na własnych zasadach, co prowadzi do osiągania psychologicznej wyższości nad swoim panem. "Parasite" realnie wpłynął na moje postrzeganie świata. Nie spodziewałem się, że we współczesnej kinematografii takie coś mnie spotka.

srebrnik

2. Mad Max: Na drodze gniewu / Mad Max: Fury Road (2015)

XXI wiek nie jest może najgodniejszą reprezentacją kina akcji. W tym oceanie CGI i cynizmu producentów otwierających kolejne szampany znajdzie się jednak dzieło tak wypełnione twórczą pasją jak "Mad Max: Na drodze gniewu". Wspaniały, zanurzony w zachwycającej kolorystyce post-apokaliptyczny orgazm dla ludzi stęsknionych za minioną erą efektów praktycznych i autentycznych wybuchów. 70-letni George Miller mając do dyspozycji pojazdy zaprojektowane pomiędzy kolejnymi skrętami, szereg ryzykujących życie kaskaderów oraz fabułę z rodem kreskówki o Strusiu Pędziwiatrze pokazał piękny środkowy palec pokoleniu cyfrowemu.

Kryst_007

Jako dzieło filmowe jest to absolut. Możliwe, że nikt nigdy nigdzie lepiej nie zgrał obrazu z dźwiękiem. To jest wielkie dzieło sztuki kinematograficznej. Scenariusz jest bardzo prosty, a konstrukcja bohaterów to pozorny banał. Ile jednak tam się rozgrywa w detalach. W oczach Hardiego i Theron.

srebrnik

1. Whiplash (2014)

Definicja intensywności w kinie. Film zadający trudne pytania, a przede wszystkim jedno pytanie - czy warto? Film o granicach między pasją, talentem, pracą i zaangażowaniem. Siłą tej historii jest to, że nie daje odpowiedzi, a jedynie rzuca sugestie. Montażowe arcydzieło.

srebrnik